Ken je die stukjes in de Rails? Waar mensen naarstig op zoek zijn naar iemand die ze ooit eens hebben gezien in de trein?
Jarenlang heb ik gereageerd op deze stukjes.
Ik mailde met een gescheiden vader in Amsterdam. Hij stuurde me foto's van landschappen die hij maakte als hij wandelde met zijn hond. Ik had een fijn leven, en een druk leven. Nooit tijd om af te spreken. Vaak belde ik ze, behalve die ene keer toen ik ik had gezegd dat ik die verlegen homofiele jongen met die hippe schoenen was. Als zij in mijn woonplaats waren was ik op vakantie. Als ze naar mij toe wilden komen had ik ineens buikkramp.
Ik bestond in tientallen vormen. Ik was niet één persoon die zich geen raad wist met de wereld, maar meerdere personen waar mensen van hielden. Ik gaf ze liefde die ik niet kende, en ze liet ze dingen zien die er niet waren. Ik had voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik iets kon. Ik kon de wereld aan.
Als je niet op meerdere plekken tegelijk kan zijn, is het wellicht een geruststelling dat er op meerdere plekken aan je gedacht wordt. Het feit dat dingen niet konden, maar dat andere mensen zo graag wilden gaf me energie.
Ooit heb ik een heel mooie jongen die iets met biologie deed in Wageningen heel lang laten wachten op Utrecht Centraal. Als je lijkt op iemand die niet bestaat, word je niet opgemerkt. Ik keek naar de stuctuur van zijn huid, en de naden van zijn kleding. Hij rook lekker.
Ik was een VWO meisje uit Groningen dat examen deed, en een kapster uit Maastricht. Ik was getrouwd, en vrijgezel. Ik was te mooi om waar te zijn. Ik timmerde aan de weg als zangeres, en werkte al jaren bij de gemeente.
Mensen willen de waarheid niet zien, maar soms gewoon ergens in geloven.
In iemand die de wereld aankan.
Ik vind het mooi.
Ik - 00:03 1 Juli ’08Nou, ik vind het schandalig. Beetje briljante stukjes gaan tikken.
walter - 02:26 1 Juli ’08Briljant weer!
Chantal (Email) (URL) - 06:08 1 Juli ’08Was jij dat meisje op het perron in Gouda, afgelopen zaterdag?
Coert (URL) - 08:19 1 Juli ’08Ik las net een stukje van dertigers die de weg kwijt zijn. Die alle, vele keuzemogelijkheden van deze tijd niet meer aan kunnen. Leuke, perfecte baan, perfecte relatie, toffe vrienden en dan… ‘Als je lijkt op iemand die niet bestaat dan word je niet opgemerkt.’ De mooiste zin van vandaag. Hier ga ik nog even over nadenken.
pascal (Email) (URL) - 08:19 1 Juli ’08ik zou dit stukje maar snel off line zetten en er een boek van maken voordat iemand anders het doet.
ivo victoria (Email) (URL) - 10:33 1 Juli ’08Waarom doet dit mij zo enorm aan Chuck Palahniuk denken?
rudy kaals (Email) (URL) - 12:07 1 Juli ’08Nou, je hebt anders nooit op mijn oproepje gereageerd voor die lelijke puisterige en zwetende man die ooit koffie over me heen gooide. Tsk.
Rose (URL) - 16:34 1 Juli ’08… weet even niets te zeggen C. Of toch, nee laat maar. Tis erg mooi
Jan - 16:44 1 Juli ’08Eigenaardig, apart, maar toch mooi.
Waarom ga je geen column schrijven voor de metro? Ik lust elke dag wel zo’n stukje.
Jorijn (Email) (URL) - 09:31 4 Juli ’08Goed verhaal! En goed geschreven ook.
reinier (URL) - 10:21 9 Juli ’08Geniale tekst!
Maurice (Email) (URL) - 18:07 9 Juli ’08Prachtig geschreven. Mijn fantasie slaat op hol en ik denk aan al die korte berichtjes in Rails en hoeveel teleurgestelde (of niet, door jouw antwoorden) hier achter zitten!
Sytske (URL) - 18:10 9 Juli ’08Ik heb dat jaren lang andersom gedaan… advertenties in de Rails gezet voor mensen die er een beetje verloren uitzagen: ‘Was jij die leuke man 50+ met beige regenjas en katoenen schoudertas die afgelopen maandagochtend tegenover mijn kwam zitten in de trein van Zwolle naar Assen? Ik, aantrekkelijke blondine 24- wil je graag ontmoeten…’
Manon (URL) - 21:16 15 Augustus ’08Dit stukje heb ik een tijdje terug al gelezen en toen wilde ik je er geen compliment voor geven omdat anderen dat al deden. Maar nu het rustig is bij dit stukje zet ik mijn kleinzieligheid opzij en geef je datgene wat je (eerlijk is eerlijk) toekomt: groot compliment. Bedroevend mooi, Charis.
Frank (Email) (URL) - 20:23 16 Augustus ’08